Weekblad deGouda digitaal

Kat in de Stad: Als je denkt dat je eindelijk rust hebt…

Mocht iemand van jullie me de afgelopen dagen hebben gemist: dat klopt. Ik heb niet op het bankje voor ons huis gezeten en ik was ook niet op de markt bij de viskraam voor mijn wekelijkse versnapering. En als je goed hebt opgelet, heb je kunnen zien dat de vensterbank achter ons raam dagenlang leeg was, op twee uitgedroogde planten na.

Maak je geen zorgen, ik was niet ziek. Ook zijn we niet op stel en sprong verhuisd. Wat er wel aan de hand was? Dat zal ik je vertellen.

Wat me als eerste opviel was dat Kathleen nogal onrustig was. Hoewel ze nog steeds een paar dagen per week thuis werkt, was ze meer boven bezig dan dat ze beneden aan tafel achter haar scherm zat. En zodra Joost thuiskwam werd hij ook aan het werk gezet.

‘Heb jij je spullen al ingepakt?’

Joost schudde zijn hoofd. ‘Dat doe ik morgenochtend, we vertrekken toch pas om tien uur.’

‘Maar moet er dan niets in de was?’

‘We kunnen daar toch ook wassen?’

Waarop Kathleen zuchtte dat hij het maar zelf moest uitzoeken en dat het niet haar probleem was. Dat leek mij ook.

Toch leek Joost zich er iets van aan te trekken. Na het avondeten waren ze wel een uur lang samen boven. Nieuwsgierig geworden ging ik ook maar eens een kijkje nemen. Op het bed in hun slaapkamer lagen twee geopende koffers. De een puilde uit van de kleding, de ander was vrijwel leeg. Op de grond stond een tas vol schoenen.

‘Moeten die allemaal mee?’ vroeg Joost.

Verhaal gaat verder na de foto

‘Tuurlijk, je weet niet wat voor weer het wordt en ik heb verschillende hakjes bij verschillende jurken.’

Joost zweeg, wat ik verstandig vond. Er zijn dingen waarover je niet met een vrouw in discussie moet gaan. Haar verzameling schoenen is er een van, heb ik geleerd sinds ik hier woon. Bij mijn vorige mens, de boer, was het leven in dat opzicht simpel. Die had twee soorten: klompen en regenlaarzen. Ik vroeg me ondertussen af bij wie mijn mensen op visite gingen. Het leek me waanzin om zo veel spullen mee te nemen.

De volgende ochtend stonden de koffers beneden in de gang. Terwijl ik op het kleed mijn ontbijt lag te verteren, gaf Kathleen de planten water. Joost liep naar de schuur. Intussen was het me duidelijk geworden dat mijn mensen een paar dagen weg zouden gaan en dus ook ergens anders gingen slapen. Op vakantie noemden ze dat. Ik vond het prima. Het leek me heerlijk om het huis de komende dagen voor mezelf te hebben.

Ik zat net wat voor me uit te suffen, toen Joost weer binnen kwam met in zijn hand… de vervoersbak. Ik was meteen klaarwakker en schoot overeind. Ik wist waar dit naartoe ging en het zou me geen tweede keer gebeuren. Ik rende de gang in en vloog naar boven.

‘Shit! Koosje, kom hier!’ Joosts stem echode in het trappengat. Daarna hoorde ik zijn voetstappen op de trap.

Snel kroop ik onder het bed van mijn mensen, zo ver mogelijk naar achteren.

‘Koosje, kom maar, er is niks aan de hand. Je mag mee.’

Ja ja, dat kende ik. Mooi dat ik daar niet in zou trappen. Die dierenarts met z’n spuit en z’n ongepaste  opmerkingen over mijn gewicht hoefde ik nooit meer te zien.

Verhaal gaat verder na de foto

 

Tien minuten -en de nodige frustraties van Joost- later, zat ik toch in die bak. Het was Kathleen die snapte wat mijn probleem was. Joost had haar hulp ingeroepen, waarna ze op haar buik naast hem voor het bed kwam liggen.

‘Zie je dan niet dat ze bang is?’ zei ze. ‘Ze heeft vast een traumaatje opgelopen door die inenting laatst. Kom maar Koosje, het is niet wat je denkt. We gaan op vakantie en jij mag mee.’

Ik? Mee op vakantie? Ik wachtte voor de zekerheid nog even, maar toen Kathleen maar liefst drie van mijn lievelingssnoepjes naast het bed neerlegde, was ik om. Voorzichtig kroop ik onder het bed vandaan en werkte ze naar binnen voordat Kathleen zich kon bedenken. In één beweging tilde ze me op en drukte haar wang tegen de mijne.

‘Maak je geen zorgen, Koosje, we gaan naar een plek die jij ook leuk vindt.’

Ik hoorde aan haar toon dat ze het meende en ineens vond ik het niet zo erg meer dat mijn paar dagen rust in huis niet doorgingen. Ik mocht mee met mijn mensen. Ik hoorde er nu echt bij.

Na een niet al te lange rit bleken we al op de plek van bestemming te zijn. Kathleen tilde mijn bak van de achterbank en zette me met bak en al op de grond. Ik wist niet wat ik zag. Dit was compleet anders dan de stad. Overal om me heen was het groen. En dan heb ik het niet over het groen van de weilanden, die ons omringden toen ik nog bij mijn boer woonde. Waar ik ook keek zag ik bomen en struiken. En ergens daartussenin een houten huisje. Dat was nog eens iets anders dan al die stenen in de stad. We waren in een heus bos.

‘Wel chill,’ zei Joost. ‘Drie keer gas geven en je bent in een compleet andere wereld.’

‘Ik zei het toch, de Veluwe is net zo mooi als menige plek in het buitenland. En het scheelt ons twaalf uur rijden.’ Kathleen snoof de boslucht diep in en gaf Joost een knuffel. Het beloofde een relaxte tijd te worden.

Nou, daar heb ik me een beetje in vergist. Want de eerste dag mocht ik alleen maar binnen blijven. Kathleen was natuurlijk weer bang dat ik weg zou lopen. Ik zou niet weten waarom. Dacht ze echt dat ik zelf dat hele stuk terug naar huis zou wandelen? Zelfs de volgende ochtend mocht ik nog altijd niet naar buiten. Maar Joost dacht daar gelukkig anders over. Zodra hij uit bed kwam, zette hij de tuindeur wijd open.

‘Ga maar eens kijken, Koosje, zei hij. ‘Maar wel op het terras blijven, oké?’

Dat vond ik goeie deal. Ik stapte op de stenen en keek om me heen. Een paar meter voor me zag ik de bast van een dikke boom. En ik weet niet wat me bezielde, maar ineens was er een oerkracht in me die me voortstuwde. Ik rende ernaartoe, zette me af en sprong tegen de stam op. Mijn nagels klauwden in het hout en voordat ik het besefte zat ik meters boven de grond, balancerend op een dunne tak die verraderlijk kraakte. Ik durfde me niet te bewegen en begon hard te mauwen. Joost was achter me aangerend en stond onder de boom, terwijl hij riep dat het wel goed kwam. Daar was ik niet zeker van. Hoe kwam ik in vredesnaam weer beneden?

Intussen was Kathleen ook op ons geschreeuw afgekomen. In haar ondergoed rende ze naar buiten en begon paniekerig heen en weer te lopen.

‘Hoe kan dat nou? Koosje moest binnen blijven.’ riep ze naar Joost.

‘Ze glipte zomaar door de kier van de deur toen ik even wilde voelen hoe warm het was.’ Joost keek zo schuldbewust dat ik onmiddellijk spijt had van mijn actie.

Afijn, ze maakten er een hele toestand van. Kathleen riep dat ze de brandweer ging bellen, maar dat vond Joost te ver gaan. Ik vond dat wel jammer, het leek me wel cool als ze speciaal voor mij zouden uitrukken, met sirenes en zwaailichten. Intussen was ik weer wat tot mezelf gekomen en leek de diepte onder mij iets minder diep.

Terwijl Joost naar het buurhuisje liep om te vragen of iemand een ladder had, kwam Kathleen aanrennen met een geopend blikje voer. Op het moment dat ik de zalmlucht rook, wist ik het ineens zeker: er is altijd een weg terug is naar de aarde. Ik sprak mezelf moed in en liep wankelend over de zwaaiende tak, tot aan de stam. Op dat punt spande ik al mijn spieren en sprong, mezelf tegenhoudend op de ruwe bast, zo op het zachte mos. Kathleen pakte me op en knuffelde me bijna plat.

‘Knappe Koosje, wat goed van je! Je bent nog best soepel voor je omvang.’

Ik vergaf haar wat ze zei, worstelde me los en mauwde dat ze wel een beetje moest opschieten met dat blikje zalm.

Even later kwam Joost aan lopen met een trap die veel te kort was. Verbaasd keek hij van mij naar Kathleen en weer terug naar mij.

‘Het is al niet meer nodig, Joost. Koosje is zelf uit de boom gesprongen. Ze leek wel een panter.’

Ik voelde me groeien en likte dankbaar de laatste restjes zalm uit mijn bakje. Daarna sprong ik op de stoel die voor het huisje stond, rolde me op en sloot mijn ogen. Ik was toe aan vakantie.

Alle verhalen terug lezen? Klik hier

Gerelateerde artikelen

Print Media Nederland

Uitgever van:

Weekblad deGouda
GoudaFM
GoudaTV



Volg ons op



Contact

Karnemelksloot 31
2806 BA Gouda

T 0182 - 322 456


E info(@)degouda.nl