Weekblad deGouda digitaal

Kat in de Stad: Kinderspel

In tegenstelling tot mijn mensen heb ik het niet zo op de weekenden. Het ritme en de rust van doordeweekse dagen zijn helemaal zoek tijdens die twee zogenaamde vrije dagen.  In het weekend moet het ineens gezellig zijn. Of nuttig. En ik kan je zeggen, beide is dodelijk vermoeiend. Ik noem: de uitgebreide telefoongesprekken van Kathleen met haar moeder, stofzuigen, Joosts vrienden die voetbal komen kijken, klus-zaterdagen. Maar afgelopen weekend spande de kroon. Ik moet er, twee dagen later, nog van bijkomen.

 

Het eerste teken dat het een ander weekend dan alle andere zou worden, was het feit dat Kathleen op zaterdagochtend vroeger dan normaal uit bed kwam. Het was nog niet eens helemaal licht. Even dacht ik dat ze weer slaapproblemen had, maar ze hurkte bij me neer en gaf me een aai over mijn kop.

‘Goeiemorgen Koosje! Ik zou maar wakker worden, want het wordt een extra gezellig weekend.’

Extra gezellig? Dat klonk niet best. Wie zouden er nu weer over de vloer komen? Ik wist niet wat ik erger vond. Joosts vrienden, die steeds luidruchtiger werden naarmate er meer goals vielen, of Kathleens vriendinnen, die non-stop praatten en lachten. Wie het ook waren, ik zou maken dat ik wegkwam. Boven op zolder was een optie. Of buiten, maar een blik op de natte ramen vertelde me dat dat geen goed plan was.

Even later kwam Kathleen met natte haren de badkamer uit lopen. Ze zwaaide de deur van de slaapkamer open en schoof de gordijnen met een ruk uit elkaar.

‘Huh?’ klonk Joosts stem vanonder de dekens.

‘Wakker worden! Over een half uur staan ze op de stoep.’

‘O shit. Dan al? Hoe laat is het?’

‘Half acht. En Tess kan niet al te lang blijven.’

Ik begreep er niks van. Tess, een van Kathleens vriendinnen, zou op dit tijdstip al op bezoek komen? Kathleen liep intussen op en neer in de kleine slaapkamer naast die van haar en Joost. Ze pakte een knuffelbeer die boven op de kast stond en zette die op het smalle bed, waarvan ik me afvroeg waarom dat er überhaupt stond.

Het antwoord op die vraag kreeg ik sneller dan verwacht. Kathleen en ik zaten nog maar net in de woonkamer of de bel ging. Ze stond op om open te doen en Joost kwam op hetzelfde moment de trap af lopen. Ik bleef op het kleed liggen. Ik vond het absurd dat we zo vroeg visite kregen.

Het eerste wat ik hoorde was niet de stem van Tess, maar een hoog, schel stemmetje dat ‘Hajooo’ riep. Gevolgd door ‘Niet aan die vaas komen!’

Dat was Tess’ stem.

Er klonken kleine dribbelpasjes en ineens stond er een minimensje voor me, met een groen petje op zijn hoofd.

‘Poes!’ riep het mannetje en voordat ik kon reageren, liet hij zich op z’n knieën vallen en had hij mijn staart stevig vast in zijn knuistje.

‘Tommie, laat die kat met rust!’ riep Tess. Het kind schaterlachte en kneep alleen maar harder. Ik rolde op mijn zij in een poging om los te komen. Er ontsnapte een grommend geluid mijn bek. Tess wist met haar vingers het handje los te wurmen, waarna ze de kleine terrorist optilde.

‘Je moet lief zijn voor de poes, Tommie.’

‘Ach, Koosje kan wel wat hebben, hoor,’ zei Kathleen. Ik keek haar strak aan. Het kind leek het allemaal niet te mee te krijgen. Hij had zijn gezicht alweer weggedraaid en wees naar de televisie. ‘Tiktak. Tiktak kijken!’

‘Nee, schat. Tiktak kijken doen we pas voor het slapen gaan.’

Ik was intussen op het dressoir gesprongen, buiten grijpafstand en likte mijn staart. Natuurlijk had ik eerder kinderen van dit formaat gezien, maar dat was buitenhuis en dan zaten ze vastgesnoerd in een wandelwagen of fietsstoeltje. Joost stond nog in de deuropening en had al die tijd niks gezegd.

‘Zo lief dat jullie willen oppassen. Ook al is het voor werk, ik ben echt blij dat ik er even tussenuit kan. Als jullie het niet erg vinden laad ik zijn spullen meteen uit en ga er dan vandoor. Ik moet in Antwerpen ook nog even zoeken, vrees ik.’

‘Tuurlijk,’ zei Kathleen.

‘Ik heb Tommies gebruiksaanwijzing opgeschreven en je kunt me altijd bellen.’

Kathleen schoot in de lach, ik verstijfde. Ging Tess dit kleine monstertje hier serieus achterlaten?

‘Komt helemaal goed. Wij gaan er een gezellig weekend van maken,’ zei Kathleen. Ze nam Tommie over van Tess en liep met hem op haar arm naar de keuken, alsof ze nooit anders gedaan had.

Verhaal gaat verder na de foto

 

‘Joost, hij is nog geen twee. Je kunt het hem niet kwalijk nemen dat hij aan je elpees zit. Hij snapt niet dat dat niet mag.’ Kathleen probeerde Tommie af te leiden met een biscuitje, terwijl Joost de onderste rij elpees uit de kast haalde en met de stapel in zijn armen bleef staan. Even later stootte Tommie een beker koffie om en kon Kathleen niet voorkomen dat het bruine vocht op het crèmekleurige kleed droop.

‘Geeft niet. Kan gebeuren, Tommie, zei ze monter. Op haar knieën wreef ze met een natte doek over de bruine vlek.

Ik bekeek alles vanaf mijn veilige plek op het dressoir en bewonderde het geduld van Kathleen. Totdat Tommie een greep in mijn voerbak deed en mijn kattenbrokjes de lucht in gooide. Ik mauwde dat het tijd werd dat Tommie weer werd opgehaald. Dat dit geen doen was, zo. Joost had intussen zijn elpees in de voorraadkast gelegd en aanschouwde het tafereel met een verslagen blik.

Weer een uur later merkte ik dat Kathleen het ook even niet meer wist. Tommie wilde niet spelen met het speelgoed dat Tess had achtergelaten en wilde niets eten. Hij werd dreinerig en riep voortdurend ‘mama, mama, mama.’

‘Hij mag pas over twee uur naar bed,’ zei Kathleen. Haar stem klonk moedeloos.

‘Misschien kunnen we Tiktak voor hem aanzetten?’ Joost keek Kathleen aan.

‘Dat mag hij maar tien minuutjes kijken van Tess en alleen voordat hij gaat slapen.’

‘Boeie,’ zei Joost. ‘Als je gaat logeren mag je altijd meer.’ Hij pakte de afstandsbediening en zette de tv aan.

Toen voltrok zich een wonder. Zodra Tommie de klanken van het programma hoorde, stopte hij met piepen en klom op de bank. Met zijn duim in zijn mond ging hij tegen Joost aan zitten. De twee uren die volgden waren de meest hemelse van het weekend. Tommie kreeg geen genoeg van zijn lievelingsprogramma, liet zich zonder tegenspraak hapjes brood in zijn mond stoppen en zong mee met alle deuntjes. Ik begon hem bijna leuk te vinden.

Na een doorwaakte nacht, waarbij Tommie om het uur om mama had geroepen en Kathleen keer op keer tussen de twee slaapkamers heen en weer sjokte, was het hele gezin om 6 uur alweer wakker. Joost en Kathleen zaten met bleke gezichten op de bank. Tommie leek nergens last van te hebben en was de vrolijkheid zelve. Hij leek zich steeds meer thuis te voelen bij mijn mensen.

Op een omgevallen plant na verliep de ochtend redelijk voorspoedig, al deed ik op mijn beurt geen oog dicht, omdat het ventje ineens een obsessieve belangstelling had voor mijn snorharen.

Na Tommies middagdutje stond ein-de-lijk Tess weer voor de deur. Ik kon wel janken van blijdschap. Tommie rende op haar af en sloeg zijn armpjes om haar bovenbenen.

‘Ha lieverd! Was het leuk bij Kathleen en Joost?’

Tommie schaterlachte, wat ik nogal ongepast vond gezien zijn gedrag en Kathleen glimlachte.

‘Het is een lekkere boef,’ zei ze. ‘We hebben het hartstikke gezellig gehad, hè Tommie?’

Tommie greep naar de ketting om Tess’ hals en Joost zweeg.

‘Wel wat vermoeiend, maar ja, we zijn het ook niet gewend, hè?’

Houden zo, dacht ik.

’s Avonds aan tafel kwam de naam Tommie veelvuldig langs. ‘En toch vond ik het leuk, zo’n klein mensje in huis,’ zei Kathleen. ‘Natuurlijk, het is geen kinderspel, maar ik denk dat het echt anders is als het van jezelf is.’ Haar blik werd dromerig.

‘Ik pas,’ zei Joost. Het kwam uit de grond van zijn hart.

‘Nou ja, Joost… Dat vind ik nogal kort door de bocht.’

‘Oké, laat ik het zo zeggen, zeker de komende vijf jaar niet.’

Kathleens wenkbrauwen trokken naar elkaar. ‘Heb ik er ook nog wat over te zeggen? Ik ben dertig, hè?’

Joost zuchtte. ‘Zo bedoelde ik het niet. Maar voorlopig wil ik het nog niet. Het is mega-intensief. Dan neem je desnoods maar een kitten.’

Ik knikte instemmend. Of twee. Een heel nest voor mijn part.

 

Alle verhalen terug lezen? Klik hier

Getagd met:

Gerelateerde artikelen

Print Media Nederland

Uitgever van:

Weekblad deGouda
GoudaFM
GoudaTV



Volg ons op



Contact

Karnemelksloot 31
2806 BA Gouda

T 0182 - 322 456


E info(@)degouda.nl